Cadeautje uitpakken

Nog een paar nachtjes slapen

Herken je dat moment nog, van toen je jonger was en je voor je verjaardag nog een paar nachtjes moest slapen, omdat je dan pas je cadeautjes open mocht maken? Dat je vader en moeder vroegen wat je zou willen hebben? Je mocht alles vragen, maar of je het kreeg?! Spannend, bijna niet vol te houden, je geduld werd getest!

Ik herken het in ieder geval wel en dan vooral dat wachten. Wachten, wachten en nog eens wachten. Maar niet alleen in m'n 'jongere jaren'. Wat dacht je van je examenuitslag, wachten op een brief met spannend nieuws, aangenomen worden voor die opleiding of baan.. En ook nu herken ik daar best wel wat strijd in met mezelf en met God. Noem het ongeduld, alles in eigen handen willen hebben, controle..Wat gaat er in jou om als je denkt het in Gods handen te hebben gelegd, maar toch zelf wil doen?

Om een voorbeeld te noemen en een lang verhaal kort te houden; zelf ben ik daar de laatste tijd veel mee bezig. In januari ben ik gestopt met de opleiding Docent Theater op de Hogeschool voor de Kunsten in Zwolle. Nadat ik gestopt was in januari, heeft het maar liefst 5 maanden geduurd voordat ik een baantje had voor in de tussentijd, waar ik nu een maandje werk en het grappige en gekke is dat ik over minder dan twee maanden weer ga studeren..

In de tussentijd heb ik me proberen bezig te houden met veel verschillende dingen; series kijken, af te spreken met vrienden (die gewoon moesten werken of nog naar school gingen), dingen doen waar ik normaal nooit de tijd voor had, knutselen, meerdere poging tot sporten (ik zie bepaalde mensen die mij kennen en dit lezen hierom lachen, haha), skeeleren, bakken.. Noem-maar-op! Aangezien het financieel ook niet zo lekker ging, hield alles op een gegeven moment op, inclusief mijn 'creatieve, gekke, spontane' ideeën.

Al gaat mijn weg door een donker dal..

Misschien kun je je voorstellen dat ik me in dit seizoen van mijn leven best vaak gefrustreerd heb gevoeld over hoe dingen gingen. Dat ik me best wel down heb gevoeld en ontmoedigd raakte. Ik raakte gefrustreerd met mezelf, tegenover mensen om mij heen en met God. Ik vroeg me af waarom het zo langzaam en moeizaam ging, ik verloor veel van m'n energie en positieve kijk op dingen. Laten we zeggen verdriet en boosheid kwamen vaak voor als ik me bedacht waarom dit bij mij gebeurde en waarom het op deze manier moest..

Ik vrees geen gevaar, want U bent bij mij

Totdat ik erachter kwam en ervoor open ging staan dat God hiermee misschien wel een plan voor me heeft, bepaalde bedoelingen. Een plan dat ik niet begrijp, nog niet in ieder geval. Dit ging ik me achteraf pas realiseren en zien om me heen. Mensen die op Facebook verzen over geduld deelden die vaker langskwamen. Door muziek heen, dat ene zinnetje wat ik al honderd keer gehoord had, maar mij nu echt raakte of net wanneer ik dacht de moed te verliezen, een wildvreemde me aansprak en de dingen zei die ik op dat moment precies nodig leek te hebben..

Onze God is een bijzondere God, ik snap niet hoe Hij de dingen doet die Hij doet, maar achteraf zie ik vaak dat Hij weet wat Hij doet en waarom de dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan..

Uitpakken maar!

Terugkomend op je vader en moeder die vroegen wat je hebben wilde. Het mag alles zijn, maar of je het kreeg zag je de dag van je verjaardag pas.. Ik denk dat God ook zo is.. en ik weet zeker dat je Hem ALLES mag vragen, Hij verlangt ernaar dat je komt met al je vragen, verdriet en verlangens. Hij kent je hart en Hij hoort je roepen.

Dus als je ooit op iets moet wachten of een cadeau krijgt, heb vertrouwen, kom tot de Vader en denk er dan aan dat je eerst klaargestoomd wordt voordat je jouw cadeautje mag uitpakken. Want wat er in de tussentijd/daarvoor gebeurd, heb jij misschien wel nodig op het moment dat je je cadeau aan het uitpakken bent. De vader zal je misschien wel iets geven wat niet op je lijstje staat, maar waarvan Hij als geen ander weet dat jij het nodig hebt.

cadeaus uitpakken gastblogHij riep een kind bij zich, zette het in hun midden neer en zei: ‘Ik verzeker jullie: als je niet verandert en wordt als een kind, dan zul je het koninkrijk van de hemel zeker niet binnengaan. – Mattheüs 18:2-3.

Tijdens het schrijven van deze blog in de trein, vroeg ik een wildvreemde jonge vrouw of ze   mijn verhaal wilde lezen vanuit haar perspectief. Dit heeft niets met geduld te maken, maar met vrijmoedigheid. Soms moet je in de tussentijd van ‘geduld tot cadeautje uitpakken’ dingen gewoon doen, maar dat is weer een ander verhaal..

Geschreven door gastschrijfster Mirai 

*Afbeelding komt uit: Hebt U een ogenblikje voor mij, Heer? – Lois Johnson.

Praat mee!

Plaats hier je reactie..