Een stille ontdekking

Stilte maakt geen deel meer uit van ons dagelijks leven. Prikkels zijn onze dagelijkse dictator. Is een stiltewagon de oplossing? Hebben mensen dan geen behoefte aan stilte of loopt er iets fundamenteels mis in onze samenleving? Wij gingen op zoek.

Oosterhout – een grijze dag, motregen daalt neer op de aarde. Daar staan we, op 27 februari om 14.56 uur voor de ingang van het klooster. Een groot toegangshek en hoge muren omheinen de abdij. We schieten nog snel wat foto’s, controleren of onze telefoon op de vliegtuigmodus staat en lopen vervolgens de muren binnen van het nonnenklooster. Borden met gastenverblijf helpen ons een weg te vinden, rechts van ons zien we een hekje dat toegang biedt tot de kloostertuin. We drukken op de bel en worden zeer vriendelijk ontvangen door een gastvrouw. Ze neemt ons mee naar de woonkamer waar we een kopje thee krijgen aangeboden. En dan komt de vraag die ook later op de dag nog meerdere keren aan ons gesteld zal worden; ‘Wat brengt jullie hier?’ ‘Onthaasten, een ervaring met de stilte, een stukje verdieping en een (goed) beeld krijgen van het kloosterleven.’

Het is stil, alleen voetstappen en het ratelen van een verwarming is te horen. We volgen de gastvrouw die op een zachte toon uitleg geeft over de do’s en don’ts in het klooster. Daarna gaan we de trap op naar boven. Bovenaan de trap wordt onze blik gevangen door een bordje waarop staat: ‘Mogen we u hierboven om STILTE vragen? Dank u wel.’ We lopen de gang door en eindigen bij de kamers 9 en 10. Niet de minste nummers, op het voetbalveld dan. Nadat de gastvrouw de kamers heeft toegewezen laat ze ons achter op de kamer. In de kamer moeten we beiden lachen. De reden? De overgang is onwennig. Het lawaai, de haast, het onverschillige oftewel de ik-cultuur buiten is totaal omgedraaid in een omgeving van stilte, een wij-cultuur met een grote vorm van beleefdheid. De eenvoud siert; een kamer met een studeertafel, een stoel om in weg te zakken, een bed en een wastafel. Een tekort? Nee, het is eerder een eerste confrontatie van de luxe en het overdadige in het drukke leven.

Het is 16.50 uur, de kloosterklokken luiden, voetstappen klinken door de gangen in de richting van de abdij. Volgens de dagorde van het klooster, waarin zes diensten opgenomen zijn, wordt nu ‘De Vespers’ (avondgebed) gehouden. We lopen de abdij binnen en nemen plaats in de harde houten banken. Een zacht matje ligt voor ons en biedt de mogelijkheid om te knielen. Aan de linker- en rechterkant staan de banken voor de nonnen, waar zo’n twintig nonnen hebben plaatsgenomen. Je zou denken twee jonge mannen in een nonnenklooster… best bijzonder, maar geen van de nonnen kijkt op van ons bezoek. Allen houden ze hun hoofd licht gebogen. Dan staan ze allen op, spreken een kort gebed uit en vervolgen de dienst met psalmen en gezangen. Vervolgens wordt de Bijbel geopend en wordt er gelezen uit Marcus 9. Een prachtige voorleesstem klinkt; ´Iedereen moet met vuur gezouten worden. Zout is goed! Maar als het zout zijn kracht verliest, hoe zullen jullie het zijn kracht dan teruggeven? Zorg dat jullie het zout in jezelf niet verliezen en bewaar onder elkaar de vrede.

Bij de maaltijd ´s avonds vragen we aan de andere gasten wat hun hier brengt? Antwoorden die we op deze vraag krijgen zijn; rust, stilte, tijd voor mezelf, een ervaring met God, mijn ziel volledig rust geven en het antwoord wat ieders aandacht greep; ‘Op vakantie met God’. Van de zeven overige gasten komen er zes uit verschillende kerken; pkn, rooms-katholiek, christelijk gereformeerd en evangelisch. Tijdens de koffiemomenten van half 11 en half 4 gaan de gesprekken diep. ‘Komt dit door de stilte?’ Verschillende stellingen worden ingebracht; ‘God is alleen maar liefde’, ‘de waarheid bestaat niet’ of ‘God is veranderlijk’. Eenieder heeft een mening die veelal verschilt. Na zo een koffiemoment dringt het tot ons door dat de verschillende meningen geen obstakel vormen in de kern en ‘een leven met God’. Er is respect voor elkaars mening, een openheid om naar elkaar te luisteren. We zijn hier met hetzelfde doel; in de stilte ontdekken wat of Wie je beweegt. Een gedachte en doel dat verbind. We worden stilgezet bij de ik-cultuur die zelfs is doorgedrongen in de kerken en de hoogmoed van de mens. ‘Achter de schijn van onbaatzuchtigheid heerst een groot egoïsme (Tim Keller, 2009).’ Confronterend en zet ons stil bij de vraag: ‘V0lgen we hetzelfde doel?’

Na de koffie van half 11 trekken we ons terug op onze kamers. De Bijbel en het boekje ‘Gaan voor God’ van René van Loon worden opengeslagen. We vragen de Geest om verlichting. De stilte en prikkelarme omgeving leiden tot een concentratie van 200%. Na 1,5 uur nemen we plaats in één van de gesprekskamers die zich beneden in de hal bevinden en bespreken de onderwerpen. Er is openheid, rust en het leidt tot het overdenken van teksten uit de Bijbel;  ‘Zoals het lichaam dood is zonder de ziel, zo is ook geloof zonder daden dood’ - Jakobus 2:26.

Zaterdag, aan het begin van de avond is het tijd om naar huis te gaan. Zuster Hildegard bedankt ons voor onze aanwezigheid en stelt dat de deur altijd open staat. We groeten de andere gasten en willen naar buiten lopen. Bij de deur stond nog een mede-gast; een Haagse Katholieke vrouw van 71 jaar oud. Achter haar platte Haagse humor schuilt een oprechte relatie met God. Ze vertelt dat ze blij was dat ze ons als jonge christenen heeft mogen ontmoeten. Met waterige ogen, die liefde uitstralen, geeft ze de wens die uit haar hart komt; ‘Ga met God, er is altijd redding!’ 

Hebben wij behoefte aan stilte? Ja, het brengt je lichaam geestelijk en lichamelijk tot rust, het geeft je mogelijkheid tot nadenken en leert je het wezenlijke van het leven te verstaan. We lopen de poort uit, de carnavalsdrukte komt ons tegemoet. De stilte is verstoord..

Praat mee!

Plaats hier je reactie..