Een thuiswedstrijd voor de kerk

De relatie tussen christenen en joden is in het algemeen altijd moeizaam geweest. Christenen beschouwen de joden immers als de moordenaars van Jezus Christus: lekker actueel in de week vóór Pasen. En bovendien zijn de joden hartstikke blind omdat ze Jezus niet als Messias willen erkennen, zo is de algemene mening. Vanuit dit verschil van mening is al in de eerste eeuwen nadat Jezus leefde bij christenen een diepgewortelde afkeer tegen joden ontstaan. Deze afkeer was geregeld niet zo zichtbaar, maar laaide af en toe juist fel op, met als gevolg grootschalige slachtpartijen; de joden moesten koste wat het kost verdelgd worden. De Tweede Wereldoorlog vormt hierin natuurlijk een climax: zes miljoen joden vonden de dood.

Gods oogappel

Wat moet God al eeuwenlang een verdriet hebben dat Zijn volk, Zijn oogappel, als voetveeg behandeld wordt. Al jaren en jaren zijn de joden het zwarte schaap. Mislukte de oogst? Brak de pest uit? Was er een overstroming? Allemaal de schuld van de joden! Boekenkasten vol zijn er al geschreven over hoe andere volken de joden zagen en behandelden. Maar de strijd is ook in beeld gebracht...

Strijd tussen kerk en synagoge

1024px-Ecclesia_et_synagoga

Sculptuur aan de Notre Dame in Parijs

Op talloze kerken in Europa komen we een afbeelding tegen van de strijd tussen de kerk en de synagoge, oftewel tussen het christendom en het jodendom. In het midden hangt Christus aan het kruis. Links staat een vrouw die de kerk voorstelt. Ze staat trots rechtop, heeft een kroon op haar hoofd en beker met het bloed van Christus bij zich. Rechts staat een vrouw met haar hoofd weggedraaid, zij is synagoge. Ze is geblinddoekt (soms zelfs met een slang), laat de stenen tafelen met de tien geboden langs haar zijde hangen, heeft haar kroon op de grond laten vallen en haar staf is gebroken. Een thuiswedstrijd voor de kerk: reclame maken voor de kerk in een kerk, da's nogal makkelijk.

Nogmaals: hoe pijnlijk moet het voor God zijn dat wij christenen ons boven de joden plaatsen? En dat terwijl God de joden in Zijn Woord toch duidelijk vergelijkt met een edele olijfboom (Rom. 11). Alle andere volken mogen blij zijn dat ze kleine zijtakjes van die olijfboom mogen zijn. Als je dat weet, hoe pijnlijk is het dan dat je christelijke voorouders joden met het mes op de keel verplichtten om zich te bekeren tot het christendom? Dat je christelijke voorouders joodse baby's met zwaarden doorstaken om te zorgen dat er niet meer joden bij kwamen? Dat je christelijke voorouders joden lieten 'douchen' in gaskamers? Dat je christelijke voorouders het jodendom afbeeldden als een gebroken vrouw uit het verre verleden? Auw, bij mij snijdt het recht door mijn hart. En bij jou?

Praat mee!

Plaats hier je reactie..