Herinneringen, of toch niet!?

‘Hoe je het ook bekijkt, wij weten wat jij hebt gedaan. Maar wat als… Wat als wij daar hadden gezeten. Hadden wij het dan ook zo gedaan? Zoveel vragen voor je, maar het kan niet meer. Ik kan ze niet meer stellen, het heeft nooit gekund. ‘
Dat zijn een aantal zinnen van het bevrijdingsgedicht op 4 mei. Dan zie ik de dappere oude mannen op tv vorige week, met een diep verleden. Gevochten voor onze vrijheid, staan ze deze dag weer met hun ogen vol herinneringen.

Dit jaar is het 70 jaar geleden dat wij de oorlog gedenken. Voor ons alweer een poos geleden, maar bij sommigen leeft het nog elke dag. Dan zie ik die mensen, en bedenk ik me dat de herinneringen met de jaren minder zullen worden. Zeker als de mensen hun eigen ervaringen niet meer kunnen delen. Wij in Nederland willen de herinneringen levend houden en daarom zal er meer aandacht aan gegeven worden. Maar wat willen we precies levend houden? De herinneringen van het geweld misschien? Of de angst die de mensen voelden? De honger? Of misschien het verdriet?

Anno 2015 zijn er nog zoveel mensen op deze wereld waarbij de herinneringen die wij koesteren, hun leven nog dagelijks beïnvloed. Dagelijks staan zij op met honger, échte honger. Dagelijks zien zij dit geweld om hun heen, bij hun op straat. Zij kennen geen herinneringen, want ze zitten er middenin! Dagelijks sterven er nog honderden, voor de toekomst van een ander.

Gelukkig mogen wij deze vrijheid nog elk jaar vieren. Niet iedereen kan zo dankbaar zijn als wij mogen zijn. Gelukkig hebben wij die honger en angst nooit hoeven voelen, dankzij onze dappere strijders in de oorlog. Maar laten wij niet vergeten en vooral bidden, voor alle mensen die dit leed nog elke dag meemaken.

Praat mee!

Plaats hier je reactie..