In gesprek met Laurina de Visser

Laurina de Visser komt 15 november spreken. Maar wie is zij? Wat is haar verhaal? We stelden haar enkele vragen.

Wie ben je? 
Ik ben impulsief, maar houd tegelijkertijd toch ook van structuur en vastigheid. Ik houd van boeken lezen, maar ook van zelf boeken schrijven. Ik ben enorm weg van alles wat tweedehands is. Kringloop, rommelmarkt, tweedehands-plek op Facebook. En dan dolgelukkig zijn als ik iets prachtigs vind voor weinig geld. (En er dan niet bij stilstaan, dat ik er uiteindelijk alsnog heel veel geld uitgeef aan die vele, kleine beetjes.) Ik woon in Gouderak, maar ben in mijn hart nog steeds een Zeeuwse.  Ik houd van kennis, maar tegelijkertijd leef en praat ik vanuit mijn hart en met gevoel. Misschien is deze beschrijving wel een beetje “Laurina”. Een aantal kenmerken, die ook tegenstrijdig kunnen zijn.

Wie ben jij nou echt niet?
Volgens mij ben ik vooral niet kortzichtig. Als iemand iets vertelt wil ik proberen om altijd naar het verhaal erachter te luisteren. Zodat ik niet direct met mijn eerste oordeel kom. Tegelijkertijd is dit nog steeds een leerproces, omdat ik snel met mijn woordje klaarsta.

Hoe heb je God ontmoet?
Toen ik zelf 17/18 was ben ik mijn ouders verloren. Ze zijn allebei kort na elkaar overleden aan kanker. In die tijd heb ik God ontmoet. Niet omdat ik dat zo graag wilde, maar omdat ik smeekte of Hij mij aan de kant wilde zetten. Of Hij mij wilde laten gaan, omdat ik Hem niet kon vertrouwen nu Hij alles van mij af had genomen wat enigszins veiligheid had gegeven. God liet mij uitschreeuwen, liet mij schelden en hij liet mij zoeken. Maar uiteindelijk heeft Hij mij niet losgelaten. Toen ben ik maar gaan onderzoeken wie Hij nu écht was en uiteindelijk Hem stukje bij beetje gaan vertrouwen. Overigens hoorde ik al van jongs af aan over Hem.

Wat is je grootste ontdekking in het leven met God?
Dat ik hem niet kan doorgronden. Dat ik mijn vinger dus niet op Hem kan leggen en kan zeggen: ‘aha, nu begrijp ik Hem.’ Soms denk ik: ‘Oh, nu begrijp ik Hem wel’. Of: ‘Nu leef ik echt dicht bij God, dit gaat nooit meer voorbij.’ En dan toch lees ik weer nieuwe dingen in de bijbel. Of soms val ik mezelf weer tegen en duw ik mezelf weer uit Zijn buurt. Dan heb ik helemaal geen zin om in contact met Hem te staan. Ik denk, omdat ik dan even geen zin heb om te ‘voelen’ en mijn eigen emoties onder ogen te zien. (Want dat is bij mij aan elkaar verbonden…, emoties durven voelen en contact met Jezus.)

Wanneer wist je zeker dat God dichtbij was?
Onder andere op de Kerstconferentie van de HGJB. Toen mocht ik samen met een vriend voor andere mensen bidden, na de diensten. We wisten van te voren niet waar we voor moesten bidden, maar vertrouwden er volledig op dat God het wel zou weten. Die momenten waren onvergetelijk, omdat Jezus werkelijk ons de woorden (of daden) aan ons gaf. Na een paar gebeden was ik zó emotioneel – puur omdat ik voelde dat ik Gods tranen huilde om de pijn die we met elkaar meesjouwen. Gek voorbeeld misschien, maar op dat moment voelde ik mij enorm dicht bij het hart van Jezus. Ik voelde zijn meeleven, zijn pijn, zijn liefde – voor de anderen. En dat was zo groot, zo intens. Ongelooflijk.

Je bent jeugdleidster. Wat is je gekste herinnering aan de jeugdclub?
Haha, mag het ook de ‘leukste’ herinnering?Een aantal seizoenen terug hebben we met onze groep ‘Over de Streep’ gedaan op ons kamp. Op een gegeven moment kwam de stelling: ‘stap over de streep als je jezelf grappig vindt’. Misschien genant, maar samen met twee andere leidinggevenden/vrienden, renden we haast naar de overkant. (Oke, dit is eigenlijk alleen voor ons drieën leuk…) Serieuze noot: we vonden ons eigenlijk ook enorm grappig. En nog steeds, volgens mij.

Je bent een boek geschreven. Hoe helpt jouw boek de lezer verder?
Ik hoop dat als iemand mijn boek leest, bedenkt dat al die verschillende emoties, gedachten en gebeurtenissen tijdens een rouw-/verlieservaring niet gek zijn. Ik kan geen oplossingen bieden om het rouwen te ontlopen. Maar ik bemoedig je door mijn boek heen wel om dóór te zetten en niet op te geven. Om te vertrouwen op Jezus, aan de ene kant.
Om zelf hard aan jezelf te werken, aan de andere kant.

Met wie zou je het liefst nog een keer van gedachten wisselen en waarom?
Met mijn eigen ouders. Cliché, maar wel waar. Ze overleden toen ik 17 en later 18 jaar was. Daarvoor waren ze al een tijd ziek. Op dat moment durfde, wilde en/of weigerde ik om veel met hun te spreken. Ik zou graag als volwassen vrouw (wat ik nu volgens mij ben) nog eens met hun willen spreken. En samen een maaltijd willen eten. Om dingen aan hun te vragen, over hun eigen hart. Om te vragen of ze trots op mij zijn, zoals het nu gaat.

Nu ben je natuurlijk benieuwd, waar gaat Laurina over spreken? Open onze agenda en lees het!

Praat mee!

Plaats hier je reactie..