Lessen van Paulus in Zeewolde

Leugenaars, onruststokers, dat zijn het! Paulus haatte de volgelingen van Jezus en was dagelijks bezig om de verspreiding van dat Woord te voorkomen. Het liefst wilde hij ze dood hebben, maar de Wet van Mozes liet dat niet toe. Daarom nam hij ze gevangen mee naar Jeruzalem waar hij ze liet berechten. De predikingen zorgde voor onrust onder de farizeeën en schriftgeleerden, vooral dat er werd gepredikt over Jezus als zijnde de Zoon van God. Hij ging op weg, naar Damascus .. Iedereen die hij tegenkwam en evangeliseerde over Jezus nam hij geboeid mee naar Jeruzalem.  Maar God zelf houdt hem tegen:

“En terwijl hij onderweg was gebeurde het dat hij dicht bij Damascus kwam. En plotseling omscheen hem een licht vanuit de hemel. En toen hij op de grond gevallen was, hoorde hij een stem die tegen hem zei: Saul, Saul, waarom vervolgt u Mij?” (Handelingen 9:3 & 4).

God ziet uit naar Paulus, wil tot hem persoonlijk spreken en hem wakker schudden. De Heere gebruikte een andere apostel; Ananias, om de ogen van Paulus die verblind waren door de volmaaktheid van God, weer te openen. Ananias twijfelt nog aan God; wilt u mij naar deze man sturen die mij en andere gevangen kan nemen en vervolgt? God is duidelijk; Paulus die Hem vervolgt, ja juist hem, wil Hij gebruiken om Zijn evangelie te verspreiden.

Wonderlijk vindt je niet? Stel je eens voor dat God nu zegt dat hij een IS strijder wil gebruiken voor de verspreiding van Zijn Woord. Daar zou ik openlijk mijn twijfels bij hebben en ik denk niet alleen ik. De discipelen waren namelijk ook bang toen Paulus in hun midden kwam; wilde God hem gebruiken? Maar Barnabas mocht hen overtuigen als getuige in de bekering van Paulus.

Afgelopen weekend mocht ik 2 nachten verblijven op een camping in Zeewolde (Flevoland) samen met Arnout, een goede vriend van mij. We waren daar om elkaar goed te spreken, de stilte op te zoeken en ons te verdiepen in de lessen die God ons wil geven door Zijn woord en Zijn Schepping. Tegenover ons zaten een man en vrouw, rond de 60 jaar oud in de schaduw voor hun camper. Ze zaten daar zwijgend, met een boek op hun schoot te kijken hoe wij aan het stuntelen waren in het opzetten van de tent. Een half uurtje later vragen we of we de picknicktafel bij onze tent mogen zetten en raken kort in gesprek. De man vindt het goed, is vriendelijk en geeft nog het advies om volgende keer eerst de binnentent op te zetten. Een moment later proberen we het verlengsnoer in het stopcontact op het terrein aan te sluiten. De man ziet dat het niet lukt en steekt zijn arm omhoog; “ik heb wel een speciale stekker daarvoor die je kunt lenen hoor!” De tent staat, elektriciteit doet het en de vriend en ik raken aan de praat. Het viel ons op dat de man vol zat met tatoeages, in zijn gezicht op zijn armen. We hebben het erover dat er tegenwoordig veel tatoeages zijn die een verwijzing lijken te hebben naar de duivel en voor we het weten hebben we deze man in die categorie geplaatst.

De avond voor vertrek.. 

De avond voor vertrek zijn we aan het bidden. We praten met God en lezen zijn Woord. Mijn oog valt op Kolossenzen 3 versen 12 t/m 15: 12. Bekleed u dan, als uitverkorenen van God, heiligen en geliefden, met innerlijke gevoelens van ontferming, vriendelijkheid, nederigheid, zachtmoedigheid en geduld.  13. Verdraag elkaar en vergeef de een de ander, als iemand tegen iemand anders een klacht heeft; zoals ook christus u vergeven heeft zo moet ook u doen. 14.En doe boven dit alles de liefde aan, die de band van de volmaaktheid is.

Ik moet denken aan de man die in de camper tegenover ons zit. We spraken onderling geen levende woorden over deze man, omdat we op uiterlijke kenmerken afgingen? Maar als ik deze tekst lees was dat juist hetgeen wat deze man liet zien in het contact met ons. Deze man was vriendelijk, geduldig, zachtmoedig, ontfermde zich over ons. En wij, die samen kwamen voor bezinning, oordelen over deze man zonder hem te kennen. Wij zijn geen haar beter dan deze man. Een les die God ons wil leren. God wilde ons deze tekst doen laten leven door deze man te gebruiken. Misschien vergelijkbaar met Paulus, een man waarvan we niet dachten dat God Hem wilde gebruiken om over Hem te evangeliseren en te leren. Want wat zijn wij makkelijk te verleiden en geneigd om ons oordeel, mening en advies klaar te hebben, voordat we iemand ‘echt’ hebben ontmoet.

Paulus schrijft ons het volgende in Kolossenzen 3 vers 23
23. “En alles wat u doet, doe dat van harte, als voor de Heere en niet voor mensen.”

Dit geldt voor ons werk, onze vriendschappen, maar ook in nieuwe contacten of mensen die we mogen ontmoeten. Met ontferming, liefde, nederigheid, vriendelijkheid en geduld.

Geschreven door Remco Glas

Praat mee!

Plaats hier je reactie..