Mede-lijden

Afgelopen weekend was het Pasen. We gedenken het lijden, de dood en de opstanding van onze geweldige Heer. Als je naar de kerk gaat, hoor je het verhaal elk jaar weer. En je kent het wel zo ongeveer, denk je.

Maar zelfs over dit immens bekende verhaal kan ik me blijven verbazen als ik lees wat er nu eigenlijk echt staat in de Bijbel. En kunstwerken met de kruisdood van Jezus als thema versterken die verbazing soms alleen maar.

Neem bijvoorbeeld de alom bekende afbeelding van de Piëta: het dode lichaam van Christus ligt op de schoot van zijn moeder Maria. Alle kerken in Duitsland, Frankrijk en Italië hebben wel een Piëta. Er zijn in de geschiedenis namelijk tienduizenden Piëta’s gemaakt. Maar waar in de Bijbel staat dat dan? Dat Jezus na de kruisafneming op de schoot van Zijn moeder gelegd werd? Inderdaad…nergens! Hoe kan het dan dat deze voorstelling zo ongelofelijk populair was en is?

Piëta van Antonio Montauti, ca. 1734, Rome

Piëta van Antonio Montauti, ca. 1734, Rome

Het is voor gelovigen altijd al moeilijk geweest om de ‘gaten’ in het verhaal van de Bijbel oningevuld te laten. In ons hoofd is het toch bijna onmogelijk dat het lichaam van onze Redder door een onbekende van het kruis gehaald werd en vervolgens begraven werd zonder dat één van Zijn geliefden erbij was? Daarom vulden we het gat: bij de kruisafneming waren vast ook Zijn moeder Maria, Maria Magdalena en enkele apostelen aanwezig. Dat kan toch bijna niet anders? En als Maria erbij was, huilde ze vast tranen met tuiten toen ze het lichaam van haar Zoon nog even mocht vasthouden. En juist díe emotie willen wij kunnen voelen, want door dat gevoel wordt het allemaal veel echter. Door dat gevoel kunnen wij mede-lijden met Jezus’ naasten.

Hoe werkt dat voor jou? Heb je emotie nodig om je geloof echt te kunnen beleven?

Praat mee!

Plaats hier je reactie..