Als God bestaat ben ik vast Zijn pispaaltje!

Hoi, ik ben Nick! (zie bovenstaande foto) in 1995 kwam ik op de wereld, ik had het voorrecht te mogen opgroeien in een liefdevol en christelijk gezin. Naast een aangeboren afwijking heb ik altijd veel humor en lach ik graag. Regelmatig ben ik in het ziekenhuis te vinden, soms is dat heel zwaar, pijnlijk en levensgevaarlijk, maar ik weet: na de behandeling voel ik me vaak weer beter. Naast tv kijken en computerspelletjes spelen ben ik graag onder de mensen, door mijn humor weet ik altijd wel de aandacht te trekken.

Helaas gaat het met mijn gezondheid steeds iets verder achteruit, de artsen weten soms ook niet wat ze met me aan moeten en staan dan ook regelmatig voor een raadsel, zij dachten dat ik alleen een nierziekte had en slechtziend was, de werkelijkheid is helaas anders, inmiddels heb ik mijn tweede donornier gekregen, ben ik blind geworden, heb ik groeiproblemen en ben ik door infecties regelmatig ziek en lig ik op de intensive care afdeling van het ziekenhuis. Vanuit mijn gelovige opvoeding bid ik voor al deze dingen ook al ken ik God nog niet persoonlijk, ik vraag Hem of Hij mij wil laten voelen dat Hij echt bestaat. Maar alles waarvoor ik bid lijkt juist fout te gaan, nu bid ik niet meer, ik ben boos en teleurgesteld, andere mensen bidden nu voor mij. Als God werkelijk zou bestaan ben ik vast Zijn pispaaltje, ik geloof niet dat er een God bestaat waarom gaan anders steeds alle behandelingen en operaties mis?  Waarom moet ik zo ziek zijn? Ik ervaar Hem niet, laat staan dat Hij mij liefheeft en voor mij zorgt. Na verder onderzoek in het ziekenhuis blijkt nu dat ik het zeldzame Pierson Syndroom heb, ik zal nooit meer beter worden....zelfs mijn tweede donornier laat het afweten, lichamelijk ga ik steeds meer achteruit..Waar is God? Waarom helpt Hij me niet?

Het is inmiddels het jaar 2012 en ik kan niet meer..mijn lichaam gaat steeds harder achteruit en ik ben al die ziekenhuis toestanden meer dan zat. Ik bel mijn broer, gelukkig neemt hij de telefoon op... ik schreeuw tegen hem: Ik ben blind en wordt nooit meer beter! ik ben er klaar mee! Ik wil stoppen met alle behandelingen en afscheid nemen van familie en vrienden! ik merkte dat mijn broer schrok van mijn woorden, de familie was nog niet voorbereid om afscheid van mij te nemen. Toch liet ik de onderzoeken in het ziekenhuis doorgaan in de hoop dat er verbetering zou komen. Opnieuw werd ik met een heftige bacterie geconfronteerd en raakte ik buiten bewustzijn, met de trauma helikopter werd ik naar het ziekenhuis gebracht, uiteindelijk heb ik hier weer de hele zomer op de afdeling gelegen, ik was nu niet alleen lichamelijk op maar ook geestelijk was ik gebroken, Ik zag geen uitweg meer...ik had geen hoop meer...God bestaat niet! Ja, toch nog 1 keertje heb ik toen gebeden, vlak voor een operatie had ik het gevoel dat alles goed zou gaan ik luisterde naar opwekkingsmuziek en had mijn ketting met kruisje steeds om mijn nek, misschien dat het zou helpen dacht ik? Maar ik had het mis ook dat hielp niet..de operatie mislukte. Ik was zo boos op God, ik rukte de ketting van mijn nek en smeet hem door mijn ziekenhuiskamer en schreeuwde; God U bestaat niet! U heeft een hekel aan mij! Ik ben gewoon Uw pispaaltje! Ik wil definitief niks meer van U weten! Ik ben er klaar mee! Bent U nu die liefdevolle God?! Het was wederom een lange pijnlijke uitzichtloze situatie in het ziekenhuis, door middel van humor probeerde ik te overleven maar zelfs het personeel in het ziekenhuis zag dat ik niet meer de oude Nick was...er was iets geknapt in mij..

Op een zaterdag begin september had ik een goed gesprek met mijn broer en vader over de hemel, tsja..ik moest toch ergens over fantaseren in die ziekenhuis kamer? Op de een of andere manier raakte het mij wel, nadat mijn vader naar huis ging sprak ik met mijn broer nog verder over dit onderwerp, opeens stelde hij me een vraag: Mag ik voor jou bidden Nick? Wat moest ik daar nu op zeggen? Ik was eigenlijk helemaal klaar met God, Hij bestaat niet! Of toch wel? Iets in me zei dat het goed was en voorzichtig stamelde ik: nou oké dan. Mijn broer begon te bidden, hij vroeg aan God of Jezus mocht doorbreken in mijn leven. Hij vroeg mij: Nick?.... Geloof je dat Jezus ook voor jou gestorven is? En dat Zijn bloed ook jou kan reinigen? Ik zei: ja dat geloof ik, en voor het eerst in mijn leven geloofde ik dit ook echt! Waarop mijn broer vervolgens vroeg aan God of Hij mij wilde vullen met de Heilige Geest, dat moment was echt heel fijn Jezus kwam in mijn hart. Vanaf dat moment kwam een enorme rust en vrede over mij heen ik heb die nacht heerlijk geslapen. Toen ik de volgende ochtend wakker werd wist ik dat ik nu definitief de keuze kon maken..geen behandelingen meer.. maar naar huis om de laatste dagen/weken dat ik nog zou leven bij mijn familie en vrienden te kunnen zijn. Na overleg met mijn ouders en de artsen ben ik naar huis gegaan, onderweg hebben we nog een lekkere hamburger gehaald bij de Mac Donalds. Familie en vrienden hadden voor mij een grote bbq georganiseerd waarbij ik afscheid kon nemen van iedereen, het was zo mooi en bijzonder! Ik genoot van mijn laatste weken in de nazomer en verlangde intens naar de hemel, een aantal keer verschenen er engelen in mij slaapkamer die als een wacht om mij heen stonden en over mijn leven waakte, de laatste keer was het misschien wel Jezus zelf, het licht was zo fel! ik was dan wel blind maar dit zag ik maar al te goed het was zo bemoedigend voor me en gaf me zoveel troost! Na een bijzondere tijd van ruim vier weken waarin ik steeds meer van God mocht ervaren in mijn leven kwam het moment dat Hij mij voor eeuwig thuis haalde.  Zoals Abraham in de bijbel op God vertrouwde en vredig kon sterven zo haalde God mij ook thuis terwijl ik altijd dacht het pispaaltje van God te zijn? Ik had het mis, God bestaat wel! Wie wil er dan geen pispaaltje zijn?!!

Een knipoog vanuit de hemel, (Nick 17 jaar)

Geschreven door: Mark van Woerden (de broer van Nick)

Praat mee!

Plaats hier je reactie..