Retraite met God (2)

Weet je nog? Mijn laatste blog over het ingaan van een retraite periode met God? Ik had jullie beloofd te delen wat ik in de stilte had ontdekt.

1 ding is zeker, echt stil worden in deze maatschappij is nog niet zo eenvoudig, het vraagt discipline en doorzettingsvermogen om echt te luisteren naar de fluisteringen van de Heilige Geest. En auw! Wat wordt je dan met jezelf en al je tekortkomingen geconfronteerd! Zelf ben ik iemand die gemakkelijk praat, dus mijn mond houden is dan zeker niet eenvoudig. Ik ontdekte dat wanneer ik echt stil werd ik samen met de Heilige Geest door Zijn ogen naar mijn leven kon kijken. Hij opende mijn ogen voor dingen die ik niet eerder had gezien of juist situaties waar ik erg verontwaardigd over was en niet kon plaatsen. Door de bril van God kwamen deze dingen in een ander licht te staan. Ik begreep beter waarom ik bepaalde keuzes maakten in het leven, waarom het me maar niet lukt om verkeerde patronen te doorbreken, waarom ik steeds weer probeer sterk te zijn in eigen kracht, waarom ik worstelde met bepaalde levensvragen maar ook dat ik me liet leiden door mijn eigen ik, mijn verlangen in wat ik vond nodig te hebben boven datgene wat God van mijn vraagt.

De Heilige Geest leerde mij hoe ik voor het eerst in mijn leven Hem toe kon laten in mijn diepste pijn, Hem ruimte geven in pijnlijke plekken van mijn hart die alleen bij Hem bekend zijn. Heel voorzichtig leerde ik hoe ik ook op dit vlak de wil van God boven mijn eigen wil kan zetten, ook als dat betekent dat er voor mij persoonlijk heel veel angst naar boven komt. Controle loslaten, bang voor falen en afgewezen worden, is God wel echt te vertrouwen als het om mijn diepste pijn gaat? Wat als Hij niet doe wat Hij beloofd? Wat als Hij me bij nader inzien toch niet goed genoeg vind? Steeds opnieuw als deze vragen in mijn gedachten boven kwamen hoorde ik de Geest zeggen; Kom! Geef je angst aan Mij Hanna, je kunt Mij niet meer eren dan door jouw angst als een offer aan Mij terug geven, Ik droeg jouw angsten toen Ik stierf aan het kruis, Ik betaalde de prijs… je hoeft niet meer zelf gebukt te gaan onder jouw lasten. Was dat makkelijk? Nee! Als je jarenlang ongemerkt jouw diepste angsten hebt weggestopt ga je ze als het ware koesteren, je weet wat je hebt maar je weet niet wat je krijgt. Ook als datgene wat je hebt heel pijnlijk is dan nog houd je liever dat pijnlijke bekende vast dan je uit te strekken naar het nieuwe en onbekende, je durft niet meer te hopen en bent bang voor de snijdende pijn die teleurstelling en falen met zich mee brengt.

Toch bleef de Heilige Geest mij uitnodigen om op te staan, in beweging te komen mijn diepste angsten met Zijn hulp te overwinnen en beslissingen te maken. Hij herinnerde mij aan David die Goliath te lijf ging, natuurlijk was David bang maar toch liet hij zich niet overmeesteren door zijn angst maar kwam in beweging. Terwijl David op Goliath afstormde proclameerde hij met luide stem dat God hem de overwinning zou geven.

Op dit moment van mijn leven voelt het alsof ik over heel dun ijs loop, stapje voor stapje glij ik al bibberend vooruit, voordurend in tweestrijd; ga ik opnieuw terug naar de kant zodat ik weer vaste grond onder mijn voeten voel of zet ik door? Satan gaat voordurend met mijn denken aan de haal en steeds opnieuw moet ik dan weer een beslissing nemen, kiezen voor Gods beloften of luisteren naar mijn eigen gevoel? Beetje bij beetje leer ik door ogen van geloof te kijken naar dingen die met het gewone oog nog niet zichtbaar zijn. Je ondekt pas echt of God doet wat Hij in Zijn woord beloofd als je in beweging komt, dan alleen zul je het beloofde in vervulling zien gaan. Tot nu toe heb ik in de achterliggende jaren ervaren dat God trouw is. Hij is geduldig en liefdevol, Hij moedigt je aan bij elke nieuwe stap op dat gladde en dunne ijs, Hij geniet van jouw kleine overwinningen en fluisterd je toe dat Hij er is om je op te vangen wanneer je valt. Het is echt waar wat Hij zegt in Zijn woord, Hij heeft voor Zijn kinderen altijd het goede op het oog en niet het kwade (Jeremia 29:11) Denk je dat ik sterk ben? Of heb ik een groot geloof? Nee…ik ben juist heel kwetsbaar en ik heb ook maar een heel klein beetje geloof als het op mijn eigen persoonlijke angsten aankomt, maar als ik dat kleine beetje niet inzet zal ik nooit ondekken wat voor groots God er van kan maken. Jarenlang bad ik of God mij het geloof wilde geven dat ik Bergen kon verzetten in Zijn naam, grappig genoeg gaat het niet om grote hoeveelheid geloof, de grote van een mosterdzaadje is genoeg om onmogelijke dingen zichtbaar te zien worden. Uiteindelijk overwon david Goliath niet met een scherpe speer of een reusachtig zwaard maar met 1 eenvoudig kiezelsteentje uit een nabij gelegen beekje. God is bij machte met dat kleine van ons oneinidig veel meer te doen dan wij ooit kunnen bidden of beseffen! (Efeze 3:20-21)

Ik hoop dat mijn ontdekkingen in deze retraite periode jou ook mogen bemoedigen, ieder mens heeft angsten ik niet minder dan jij. Ook ik twijfel wel eens en sta zeker niet altijd sterk in mijn geloof daarom hebben we elkaar als christenen nodig om elkaar te bemoedigen, en aan te sporen. Meet jezelf niet teveel aan christenen in jou omgeving niemand weet er in hun gedachten en harten leeft, wij zien alleen maar de buitenkant en die kan soms zo tegenvallen. Ga zelf op zoek naar God, investeer in je relatie met Hem en bouw een persoonlijke relatie met de Heilige Geest op, Hij is je Helper die voordurend klaar staat om je de weg te wijzen en raad te geven als je Hem daar om vraagt. Je vertrouwen in Hem zal groeien. Maak beslissingen, ontwikkel discipline en geduld die je nodig zult hebben op momenten dat je je even niet zo sterk voelt, en houd vol om de wil van God te blijven doen dan zal ook jij net als David overwinnen over reuzen in jou leven!

Geschreven door: Hanna Rensen

Praat mee!

Plaats hier je reactie..