Seizoenswisseling

Dank U voor alle bloemengeuren
Dank U voor ieder klein geluk
Dank U voor alle held're kleuren
Dank U voor muziek

Net terug van een wandeling in het stadspark bij mij op de hoek. Normaal gesproken loop ik daar zo'n twee keer per maand. Nu kom ik er elke dag. De herfst heeft zijn intrede gedaan in het bos en het is werkelijk prachtig daar.

Gek eigenlijk, de natuur is voor ons zo gewoon. We mopperen als het regent, het waait te hard, als het te koud is = niet goed, als het te warm is = niet goed, die zon verbrandt mijn huid! Eigenlijk lopen we meer te zeuren dan dat we genieten van 'Mother Nature'. Eigenlijk is het nooit goed, in onze ogen.

Maar hoe zit dat met God? Wat zei God aan het einde van het scheppingsverhaal? 'En Hij zag dat het goed was.' Stekende muggen, stekende bijen, stekende wespen... 'En Hij zag dat het goed was.' Stinkend stinkdier, vieze naaktslak, lelijke kikker... 'En Hij zag dat het goed was.' ''Zie je die meid daar? Dat draag je toch niet!'' ''Kijk die jongen, die is aangekomen in de laatste tijd...'' ''Die is dik! Als ik zo word...'' 'En Hij zag dat het goed was.'

Er gebeurt al zoveel ellende in de wereld, waarom genieten we dan niet een beetje meer van dat vieze stinkdier, die dikke olifant en die glibberige kwal? Als God zegt dat het goed is, waarom trekken wij dit dan in twijfel en waarom hebben wij daar dan een weerwoord op? We 'verpesten' de wereld al zo erg met alle zonden die we doen. Laten we dan de natuur, nota bene de schepping van God met wat meer eerbied, met wat meer respect en wat meer vreugde bekijken.

God heeft het wel weer mooi herfst laten worden... Het oude maakt plaats voor het nieuwe... Is dat niet dat stukje dankbaarheid waard?

Praat mee!

Plaats hier je reactie..