Verkering & zo: stoppen of lef tonen?

Monique werd emotioneel toen het over haar relatie ging. Zij en haar vriend waren hard onderweg om in het huwelijksbootje te stappen. Maar hoe meer het dichterbij kwam, hoe zenuwachtiger ze werd. Een knoop in haar maag. Ze had er nog niet over gesproken omdat het wel eens een pijnlijk gesprek kon worden. Niet dat ze niet heel graag bij hem is. Nee, ze wil niets liever. Nee, het was eerder een angst. Bang om het getrouwde leven niet aan te kunnen. Bang dat hij er na zoveel tijd weer vandoor gaat. Bang om, zoals zoveel anderen, voor het leven gekwetst te worden.

En wat is dan de meest logische reactie?

Precies. Stoppen. Wegrennen. Een uitvlucht zoeken.

Echter, is dat wel logisch? Want het is toch niet meer dan logisch dat je er tegenop kan zien om te trouwen. Het is nogal een grote stap. Mijn inziens verwarren wij een goede angst (er is blijkbaar iets aan de hand) met een verkeerde keuze. Het is namelijk niet nodig om weg te rennen voor angst. Je moet het onder ogen komen en het overwinnen.

Als iemand in het eeuwige huwelijksbootje stapt, is diegene over het algemeen nog onervaren. Ook mensen die een eerder bootje hebben verlaten, hebben niet direct goede ervaring. En dat ditzelfde bootje wel eens kan kantelen bij een stevige wind, is ook goed voor te stellen. Wat heb je dan dus nodig? Mankracht. Schouders. Zodat je door hard te werken, overeind blijft met zijn tweeën. De angst om je voor altijd met iemand te binden is dus reëel. Het is ook realistisch dat je tegen allerlei dingen, en gevoelens, op loopt. Weet je waarom? Onze samenleving, de televisie, heeft jouw verkeerd beïnvloed. Jij gelooft dingen over relaties en trouwen die niet waar zijn. Dat moet weer rechtgetrokken worden. Dat gaat echter niet zonder slag of stoot bij zoiets gevoeligs als een relatie of huwelijk. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het één van de moeilijkste dingen is die ik heb gedaan, doe en zal doen. In een goed huwelijk kan je niet doen alsof en komen je angsten en je rare, en vervelende, karaktertrekken vanzelf aan het licht.

Nu denk je natuurlijk: 'o ja? Vertel.' Nou, dat laat ik maar aan je verbeelding over.

Al die jonge stellen die nog eens dat bootje gaan opzoeken, wens ik toe dat ze durven bespreken waar ze tegenaan lopen in hun relatie. Ik wens ze toe dat ze erover kunnen kletsen met elkaar, maar ook met vrienden en/of familie. De reis met het huwelijksbootje is een lastige, maar avontuurlijke. Let's do it!

Praat mee!

Plaats hier je reactie..